Trojak

Charakterystyka wycieczki

Jedna z najpopularniejszych bliższych wycieczek z lądeckiego zdroju do malowniczego zgrupowania skałek w masywie góry Trojak, który wznosi się nad wschodnią częścią miejscowości. Obecność licznych urokliwych skałek z najwyższą Trojan, na której urządzono punkt widokowy podnosi atrakcyjność spaceru. Przy dobrej widoczności, ze szczytu wspaniała panorama na południową i zachodnią część Ziemi Kłodzkiej.

Trojak to rozległy szczyt  (776) m n.p.m. wyrasta w postaci wydłużonego wzniesienia, o stromo opadających zboczach płd. i płn. Zbudowany z gnejsów, które na grzbiecie w części szczytowej występują w postaci okazałych malowniczych samotnych skałek. Są to od zachodu: Samotna, Samotnik, szczytowy Trojan z Belwederem (skała z miejscem widokowym), Skalny Mur z Szybem, Trzy Baszty i Skalna Brama z Orłem. Północny stok opadający w dolinę Karpowskiego Potoku nosi nazwę Gołozbocza. Zbocza w całości porastają lasy świerkowe regla dolnego o siedlisku boru mieszanego górskiego, miejscami z domieszką buka i innych gatunków. Wokół szczytu i na zboczach są liczne  drogi leśne, m. in.: Mała i Wielka Okólna, Solna Droga, Droga Świerkowa, Droga Rysia, Droga Jastrzębia, Droga Bukowa, Droga Kukułcza, Droga Malinowa i inne. Od dawna góra stanowiła teren spacerowy dla lądeckich gości, którzy bardzo chętnie wspinali się na skalisty szczyt dla podziwiania pięknej, rozległej panoramy Sudetów, która sięgały nawet po odległą Śnieżkę. Pierwsze wykute schody oraz zabezpieczenie platformy szczytowej barierkami wykonano jeszcze w XIX w. i wówczas od pięknego z niej widoku zaczęto nazywać to miejsce Belwederem. Od tego czasu na skale lub pod nią – na wierzchołku ustawiano różne altany i schrony dla turystów. Przy najpopularniejszym dojściu na Trojak stała w Lądu Zdroju gospoda-hotel „Zeppelinhohe”. Nazwa szczytu powstała od dobrze niegdyś widocznych z Lądka Zdroju trzech grup szczytowych skałek. Widok z Trojana zalecały wszystkie najstarsze nawet przewodniki.

Miejsce wyjścia: Lądek Zdrój, ul. Dr A. Ostrowicza,

Przebieg trasy: ul. Dr A. Ostrowicza – ul. Leśna – Droga Bukowa – leśna ścieżka – skała Trojan

Czas trasy: ok. 45 min

Długość trasy: 2, 7 km

Najwyższy punkt (docelowy): skała Trojan 776 m n.p.m.

Opis przejścia trasy: Ze zdroju, spod Zakładu Przyrodoleczniczego „Jerzy” idziemy za znakami niebieskimi trasy kuracyjnej nr 5 i niebieskiego szlaku pieszego górskiego w górę ul. Dr A. Ostrowicza i ul. Leśną. Za OWS „Trojan” z ul. Leśnej skręcamy w lewo w las kontynuując Drogą Bukową. Początkowo wspinamy się nieco pod górę, potem ścieżka ma łagodniejsze podejście, lecz prowadzi ciągle pod górę przecinając po drodze Drogę „Wielka Okólna”, „Drogę Malinową. Za nią po lewej mijamy dwa ostańce gnejsowe „Samotną” i wyżej „Samotnika”. Samotnik wznosi się na wysokości około 660 m n.p.m. w postaci niewysokiej grzędy wyrastającej ze zbocza. Tworzy ją nieregularny, spękany masyw skalny złożony z bloków spiętrzonych na sobie, niżej przechodzących w monolityczną wieżycę. Wysokość jego sięga 6 m. Przechodzimy przez Drogę Małą Okólną i już łagodniej dochodzimy do imponujących skał na szczycie Trojaka. Po prawej Trojan – szczytowa skała na Trojaku w postaci wyniosłego, rozbudowanego, gnejsowego masywu do 27 m wysokości od strony południowego zbocza. Płaski wierzchołek skały silnie zerodowany, stanowi platformę widokową udostępnioną z prawej strony ścieżki wykutymi stopniami i zabezpieczoną barierką. Z platformy zwanej Belwederem wspaniała panorama na Góry Złote w sąsiedztwie Trojaka, Góry Bialskie w kierunku południowo -wschodnim, Masyw Śnieżnika z kopułą Śnieżnika (1426 m n.p.m.) i Czarną Górą (1205 m n.p.m.) na południowym zachodzie, dalej w prawo Krowiarki a nad nimi wał Gór Bystrzyckich, w dole widoczna dolina Białej Lądeckiej ze Stroniem Śląskim i Lądkiem Zdrojem. W 2005 r. umieszczono na Belwederze panoramę z opisem. Po lewej stronie ścieżki Skalny Mur z Szybem. To grupa postrzępionych gnejsowych skał na południowym wschodzie od wierzchołka. Wyrasta w postaci ogromnej grzędy silnie spękanych skał o długości około 100 m i wysokości od kilku do 14 m. Końcowy oddzielny fragment muru od zach. nosi nazwę Szybu o kształcie smukłej baszty wysokiej na 10 metrów i leżącej ok. 760 m n.p.m. Wędrując dalej po lewej stronie ścieżki na wysokości ok. 750 m n.p.m. mijamy malownicze Trzy Baszty. Tworzy je masyw skalny o wys. do 9 m i szer. 5 – 8 m oraz dł. 19 m mający kształt muru podzielonego dwoma pionowymi pęknięciami. Dużą i zarazem ostatnią formą jest efektowna i okazała gnejsowa Skalna Brama. Wznosi się na wys. 742 m n.p.m. na południowy wschód od skały Trojan, a jej płaski wierzchołek porośnięty jest niewielkimi drzewami i jest dostępny od płn. Atrakcją turystyczna jest pęknięcie, które tworzą dwa prawie równoległe ogromne ciągi skał rozdzielone stromym przejściem (szczeliną), kończącym się na górze ciasną szczerbą o szer. ok. 3 m a cała skalna szczelina ma ok. 27 m dł. Skały w najwyższym miejscu osiągają 22 m wys. przy nachyleniu ok. 30 stopni. Szczeliną wiedzie strome, skaliste przejście i znakowane trasy turystyczne (czerwona trasa wędrówkowa nr 3, niebieski szlak pieszy górski) w dół w kierunku Rozdroża Zamkowego. Prawa górna część Skalnej Bramy wyobraża Skalnego Orła widocznego po wejściu od dołu .

Powrót:

  1. Do Lądka Zdroju najkrótszą drogą podejścia, od skały Trojan z powrotem trasą kuracyjną nr 5 – ok. 30 min.
  2. Do Lądka Zdroju od skały Trojan przez Skalną Bramę zejść do Rozdroża Zamkowego (niebieski szlak pieszy górski – 15 min) i z Rozdroża Zamkowego za znakami niebieskimi trasy kuracyjnej nr 6 w prawo 200 m Drogą Jelenią i dalej w prawo w dół Solną Drogą – ok. 1 godz.

Możliwości kontynuacji wycieczki:

  1. Do ruin zamku Karpień na Karpiaku (776 m n.p.m.) z Rozdroża Zamkowego (698 m n.p.m.) za znakami czerwonymi i zielonymi szlaku pieszego górskiego – 15 min
  2. Do kościółka górskiego p.w. Matki Bożej od Zagubionych na terenie dawnej wsi Karpno, z Rozdroża Zamkowego w lewo za znakami zielonymi szlaku pieszego górskiego – 15 min (zielony szlak pieszy górski dalej prowadzi do skrzyżowania pod Szwedzkimi Szańcami i na Przeł. Lądecką).

Oprac. Gracjana Pazdyk na podst. Materiałów Lechosława Siarkiewicza